Deze periode gaat het over de verschillende periodes die je hebt wanneer je gaat kijken naar de beeldcultuur. Van te voren hebben we ons moeten inlezen in de drie periodes: klassiek, modern en postmodern.
In de klassieke tijd was de beeldcultuur realistisch. De schilderijen werden zo geschilderd dat het net echt leek, vooral schilderijen van stilleven of schilderijen. Deze tijd stond bekend om rijkdom, macht, goden en religie. Rijke mannen lieten hierdoor ook vaak schilderijen maken om zo rijkdom en macht uit te stralen. Schilders werkten ook voornamelijk in opdracht van anderen.
Bij de moderne tijd werd het rijkdom juist afgestoten. De burgers wisten niet meer wat ze moesten geloven qua religie en namen zelf het initiatief in plaats van te leven voor de Goden. Het was de tijd van verlichting, de manier van denken veranderde dus ook de beeldcultuur. De rijkdom en het centrale punt werden niet meer geschilderd. Het onnodige werd weggehaald en alleen het nuttige bleef over. Piet Mondriaan is een schilder die de moderne tijd uitstraalt, hij gebruikte alleen de primaire kleuren en rechte lijnen.
In de postmoderne tijd stond de beeldcultuur voor het entertainen van de mensen. Ook worden er statements gemaakt via beeldcultuur.
In deze les werden er verschillende afbeeldingen uitgedeeld die moesten worden geplaatst in de periode waar de afbeelding bij hoort. Deze periodes hebben we via de afbeelding uitgebreid besproken. Ik kreeg een van de volgende afbeeldingen:
Hierna moesten we beginnen met voorbereidingen voor de volgende les. Samen met Juliette moesten we een afbeelding zoeken uit de klassieke of moderne tijd om die de volgende les te vertalen naar de postmoderne tijd. Wij hadden gekozen voor het verhaal van Apollo en Daphne uit de klassieke tijd.
Het verhaal: Apollo werd gek van liefde voor Daphne, die niest van hem moest weten. Het was onmogelijk haar de zijne te maken. Hij volgde haar continu en joeg haar achterna in de bossen, waar ze woonde. Telkens vluchtte de nimf weer weg. Het was een gelijke strijd, totdat Eros besloot Apollo te helpen Daphne de zijne te maken. Apollo had Daphne bijna te pakken en in haar wanhoop riep ze haar vader aan: 'Phineus! Laat de aarde zich openen om mij op te nemen, of verander mijn vorm, die mij in dit gevaar bracht!'
En opeens verandere haar huid in bast. Haar haren werden tot bladeren en haar armen begonnen in takken te veranderen. Ze stopte met rennen, want haar voeten wortelden zich in de grond. Daphne veranderde in een laurierboom. Toen Apollo begreep dat hij zijn liefde voor altijd verloren had, riep hij de laurier uit tot de heilige plant van zijn cultus. De kransen van lauriertakken zouden trofeëen voor winnaars woren.
De kunstenaar Bernini heeft het moment waarop Daphne in een boom veranderd prachtig gebeeldhouwd. Haar haren worden bladeren, haar vingers takken, haar huid wordt bast en uit haar voeten komen wortels. |
| Apollo en Daphne |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten